Gezond eten is mij met de paplepel ingegoten. Mijn moeder spitte dagenlang voedingsboeken uit – want nog geen internet- en at ik iets gezonds, dan kreeg ik steevast te horen voor welk orgaan dat wel niet supergoed was. Of andersom, naar welke ziekte ik me aan het zoete-kauwen was. Toen ik op mijn 18e het huis uitging, heb ik me niet bepaald met goede voeding bezig gehouden. Noem het ouderwets afzetten tegen het thuisfront. Op kamers maakte ik twee gerechten: shoarma en bami. Als ik geen zin had om te ‘koken’, werd het Chinees. Meestal nam ik twee happen en stak dan een sigaret op om vervolgens naar de drop te grijpen. Je zag mij sowieso nooit ver verwijderd van een zak snoep. Neefjes en nichtjes waren dol op mijn voedingsgewoonten en noemde me ‘tante suiker’ en ‘tante chocola’.

Nu ik zelf kinderen heb en de verantwoordelijkheid voel om twee ukkies dagelijks te voeden, kijk ik er toch anders naar. Ik ben niet alleen moeder geworden, ik ben mijn moeder geworden:)

Avondenlang lees ik over voedingsstoffen en bekijk wat hedendaagse producten bevatten. Uhmm.. met terug werkende kracht: sorry ooms en tantes voor het volstoppen van jullie kids met rommel!! Een suikertante is natuurlijk een ding, een suikermoeder is problematischer.

Eenmaal zwanger van zoonlief besluit ik hem een zoetverslaving te besparen. En dus komt vanaf 1 jaar een zoutloze rijstwafel tevoorschijn als hij trek heeft.  Hij heeft vaak trek, dus de pakken vliegen er doorheen. Dan hoor ik op BNR dat in rijstwafels een flinke doses arsenicum zit. Dat Middeleeuwse moordmiddel?! Het advies: geen rijstwafel voor kinderen onder de 6 jaar.

Ik voel mij een slechte moeder en ben boos op de rijstwafel fabrikant. Arsenicum blijkt van nature in rijst te zitten. Als je de rijst in ruim water kookt – staat inderdaad altijd op een pak rijst – verdwijnt de arsenicum. Als de fabricant de rijst dus in meer water zou koken, zou het giftige goedje er niet in zitten.  Vanaf die tijd is mijn zoektocht naar ‘echt beter’ en ‘echt gezond’ begonnen. Ondertussen kijken we documentaires op Netflix die enorm aan het denken zetten, zoals ‘Cowspiracy’.

Met wat wij als gezin eten, doen we onszelf tekort, dieren onrecht aan en werken we mee aan ontbossing en uitputting van de aarde. En die wil je als ouder toch ook graag groen doorgeven aan je kroost.

Ik maak het tot een positieve missie om mijn gezin het beste voedsel voor te zetten wat haalbaar is. Haalbaar met de informatie die ik kan vinden, haalbaar in financiële zin en in praktische zin, het moet gemakkelijk te maken zijn. Focus is om nog lekkerder te eten met minder vlees, vis, zuivel, suiker, E-nummers en zout. Doel: een beter leven voor dier, mens en aardbol. En daar valt veel over uit te zoeken. Leuk dat je me hierbij volgt!

*In mijn blogs beschrijf ik de zoektocht en keuzes die ik persoonlijk maak in voedselland. Het hoeft natuurlijk niet voor iedereen de beste keus te zijn, haal eruit wat jij wilt!*

-With lof-

Marloes

8 comments on “Inleiding & aanleiding”

  1. He Marloes!! Goed concept!! Cowspiracy is een eye-opener! Verplicht voor iedereen die zijn kinderen een goede toekomst toewenst! En Arsenicum in rijstewafels? Holy shit!! We weten echt veel te weinig… en dan ben ik ook nog arts… zou je enige deskundigheid van mogen verwachten…
    Ik ben benieuwd naar je nieuwtjes en recepten!!

    • Hey Bob, beetje late reactie van mij, maar bedankt voor je lieve bericht! Superleuk dat je het leest en volgt! X

Comments are closed.